ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ
Η ώρα που όλοι βιάζονται να φύγουν δεν είναι η ευκολότερη στιγμή για να μάθει ένα παιδί να δένει κορδόνια. Η εξάσκηση μπορεί να γίνει σε ήρεμο χρόνο, με το παπούτσι μπροστά του, ώστε να βλέπει καθαρά τις κινήσεις των χεριών.
Η δεξιότητα χρειάζεται συνεργασία και των δύο χεριών, έλεγχο των δαχτύλων και κατανόηση μιας ακολουθίας. Το ότι ένα παιδί τα καταφέρνει σε άλλες δουλειές δεν σημαίνει πως θα μάθει αμέσως και τον φιόγκο.
Κάνουμε ορατό το κάθε κορδόνι
Δύο διαφορετικά χρώματα μπορούν να βοηθήσουν να ξεχωρίζει ποιο κορδόνι περνά από πάνω και ποιο σχηματίζει τη θηλιά. Ο ενήλικας ετοιμάζει με ασφάλεια το παπούτσι και δεν αφήνει κομμένα μικρά τμήματα στην πρόσβαση μικρότερων παιδιών.
Σε μια μέθοδο με μία θηλιά, τα κορδόνια πρώτα διασταυρώνονται και δένεται ο αρχικός κόμπος. Το ένα γίνεται θηλιά και το άλλο τυλίγεται γύρω της, πριν περάσει από το άνοιγμα για να δημιουργηθεί η δεύτερη. Η επίδειξη γίνεται αργά, μία κίνηση κάθε φορά.
Μπορεί να αναλάβει μόνο το τελευταίο βήμα
Ως προτεινόμενη εξάσκηση, ο ενήλικας μπορεί να ετοιμάσει σχεδόν όλον τον φιόγκο και το παιδί να τραβήξει τις δύο θηλιές για να σφίξει. Οταν αισθανθεί άνετα, αναλαμβάνει και προηγούμενες κινήσεις.
Αν μπερδευτεί, επιστρέφουμε σε ένα βήμα αντί να επαναλάβουμε γρήγορα ολόκληρη τη διαδικασία. Η μέθοδος και τα λόγια της επίδειξης καλό είναι να μένουν σταθερά. Στην καθημερινή μετακίνηση εξασφαλίζουμε ότι τα παπούτσια είναι δεμένα με ασφάλεια, ακόμη κι αν η μάθηση χρειάζεται περισσότερο χρόνο.
