Για πολλά παιδιά, η πιπίλα είναι συνδεδεμένη με τον ύπνο, την παρηγοριά και την αίσθηση ασφάλειας. Η απομάκρυνσή της μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις, ιδιαίτερα όταν αποτελεί την πρώτη απάντηση σε κάθε κλάμα ή αναστάτωση. Η υπομονή, η σταθερή στάση των γονιών και η σταδιακή αλλαγή της καθημερινότητας μπορούν να διευκολύνουν τη μετάβαση.
Πριν αρχίσει η προσπάθεια, χρειάζεται να λαμβάνεται υπόψη η ηλικία. Η χρήση της πιπίλας στους πρώτους μήνες της ζωής διαφέρει από τη συνήθεια ενός παιδιού δύο ή τριών ετών. Στα βρέφη κάτω του ενός έτους, η προσφορά πιπίλας κατά τον ύπνο συνδέεται με μειωμένο κίνδυνο συνδρόμου αιφνίδιου βρεφικού θανάτου. Επομένως, η απόφαση για διακοπή σε αυτή την ηλικία καλό είναι να συζητείται με τον παιδίατρο. Αν η πιπίλα πέσει αφού το βρέφος αποκοιμηθεί, δεν χρειάζεται να τοποθετηθεί ξανά στο στόμα του.
Λιγότερη χρήση μέσα στην ημέρα
Για τα μεγαλύτερα παιδιά, ένα πρώτο βήμα είναι να περιοριστεί η πιπίλα σε συγκεκριμένες στιγμές, αρχικά στον ύπνο. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, της βόλτας ή της επικοινωνίας με τους γονείς, μπορεί να παραμένει εκτός οπτικού πεδίου. Έτσι, μειώνεται σταδιακά η αυτόματη αναζήτησή της.
Όταν το παιδί τη ζητά, οι γονείς μπορούν να προσφέρουν αγκαλιά, ήρεμη κουβέντα, ένα τραγούδι ή μια δραστηριότητα που του αρέσει. Το ζητούμενο είναι να αποκτήσει περισσότερους τρόπους να ηρεμεί, με τη στήριξη του ενήλικα. Το κλάμα χρειάζεται ανταπόκριση και διερεύνηση της αιτίας του – πείνα, κούραση, δυσφορία ή ανάγκη για επαφή.
Μια νέα συνήθεια πριν από τον ύπνο
Η ώρα του ύπνου είναι συχνά το δυσκολότερο στάδιο. Μια σταθερή ακολουθία, με χαμηλό φωτισμό, παραμύθι και αγκαλιά, μπορεί να βοηθήσει το παιδί να συνδέσει τη χαλάρωση με νέες συνήθειες.
Για τα βρέφη, ωστόσο, δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατα μέσα στην κούνια λούτρινα, μαξιλάρια, κουβερτάκια παρηγοριάς ή άλλα μαλακά αντικείμενα. Ο χώρος ύπνου χρειάζεται να παραμένει ασφαλής και ελεύθερος από τέτοια αντικείμενα.
Ενθάρρυνση χωρίς πίεση
Στα παιδιά που μπορούν πλέον να κατανοήσουν μια απλή εξήγηση, οι γονείς μπορούν να προετοιμάσουν τον αποχαιρετισμό της πιπίλας. Μια συγκεκριμένη ημέρα, ένα μικρό τελετουργικό ή ένας πίνακας με αυτοκόλλητα μπορούν να δώσουν θετικό χαρακτήρα στην προσπάθεια.
Η επιβράβευση αφορά κάθε μικρή πρόοδο. Αντίθετα, οι απειλές, η κοροϊδία και οι συγκρίσεις με άλλα παιδιά μπορεί να αυξήσουν την αναστάτωση. Φράσεις όπως «καταλαβαίνω ότι σου λείπει, είμαι εδώ» προσφέρουν στήριξη, ενώ διατηρούν το όριο που έχουν θέσει οι γονείς.
Βοηθά επίσης να ακολουθούν την ίδια προσέγγιση όλοι όσοι φροντίζουν το παιδί. Η έναρξη της προσπάθειας είναι προτιμότερο να γίνεται σε μια σχετικά ήρεμη περίοδο, χωρίς να συμπίπτει με ασθένεια, μετακόμιση ή άλλη μεγάλη αλλαγή.
Οι πρακτικές που χρειάζεται να αποφεύγονται
Η πιπίλα δεν πρέπει να κόβεται, να τρυπιέται ή να φθείρεται σκόπιμα, καθώς μπορεί να αποκολληθούν κομμάτια και να προκληθεί πνιγμός. Επίσης, δεν πρέπει να αλείφεται με πικρές ή καυτερές ουσίες, μέλι ή ζάχαρη. Κορδόνια και αλυσίδες γύρω από τον λαιμό ή δεμένα στην κούνια δημιουργούν κίνδυνο στραγγαλισμού.
Η παρατεταμένη χρήση, ιδιαίτερα όσο το παιδί μεγαλώνει, μπορεί να επηρεάσει τη σύγκλειση των δοντιών και την ανάπτυξη του στόματος. Αν η συνήθεια παραμένει έντονη κοντά στα τρία χρόνια ή υπάρχουν ορατές αλλαγές στα δόντια, χρειάζεται αξιολόγηση από παιδοδοντίατρο. Η διακοπή δεν έχει τον ίδιο ρυθμό για όλα τα παιδιά· χρειάζεται ένα εφαρμόσιμο σχέδιο, συνέπεια και αρκετή παρηγοριά στη θέση της πιπίλας.
