Θα έλεγε κανείς ότι υπάρχουν καλοκαίρια που μοιάζουν με όλα τα άλλα. Υπάρχουν, όμως, και εκείνα που, χωρίς να το καταλαβαίνουμε εκείνη τη στιγμή, γράφουν έναν επίλογο. Το τελευταίο καλοκαίρι πριν ένα παιδί περάσει στην εφηβεία είναι ακριβώς αυτό: ένα αόρατο σύνορο – σαν σύννεφο που έρχεται μετά τον ηλιόλουστο καιρό – ανάμεσα στην ανεμελιά της παιδικής ηλικίας και στον καινούργιο, πιο σύνθετο κόσμο που ανοίγεται μπροστά του.
Οι μέρες κυλούν με παιχνίδια, γέλια, βουτιές στη θάλασσα και οικογενειακές στιγμές που μοιάζουν πιο συνηθισμένες από ποτέ. Παρόλα αυτά, πίσω από αυτές κρύβεται μια μικρή, κάπως «σιωπηλή» αλλαγή. Το παιδί αρχίζει να κοιτάζει τον κόσμο διαφορετικά. Αναζητεί περισσότερη ανεξαρτησία, διαμορφώνει τη δική του ταυτότητα και κάνει τα πρώτα βήματα προς την ενηλικίωση.
Πολλοί γονείς θα υποστήριζαν ότι, το καλοκαίρι αυτό έχει μια ιδιαίτερη συναισθηματική βαρύτητα. Είναι ίσως η τελευταία φορά που το παιδί θα τους ζητήσει να παίξουν μαζί του χωρίς δεύτερη σκέψη, που θα μοιραστεί αυθόρμητα κάθε μικρό μυστικό της ημέρας ή που θα τρέξει στην αγκαλιά τους χωρίς δισταγμό, «μα» και αρνήσεις. Οι στιγμές αυτές δεν χάνονται απότομα· απλώς μεταμορφώνονται.
Σύμφωνα, μάλιστα, με τη UNICEF και διεθνείς οργανισμούς παιδικής ανάπτυξης, η εφηβεία δεν ξεκινά ξαφνικά. Έρχεται αργά, σχεδόν αθόρυβα, μέσα από μικρές αλλαγές στη συμπεριφορά, στις σκέψεις και στην ανάγκη του παιδιού να ανακαλύψει τον δικό του δρόμο. Γι’ αυτό το τελευταίο καλοκαίρι της παιδικής ηλικίας αποκτά έναν ιδιαίτερο συμβολισμό: είναι μια ευκαιρία για ουσιαστική σύνδεση, για κοινές αναμνήσεις και για στιγμές που θα συνοδεύουν την οικογένεια για χρόνια αμέτρητα!
Ίσως τελικά – λέμε ίσως – η αξία αυτού του φετινού καλοκαιριού να βρίσκεται ακριβώς στην απλότητά του. Στα βρεγμένα πόδια μετά τη θάλασσα, στα παγωτά που λιώνουν γρήγορα και τρέχουμε να τα καταβροχθίσουμε κάτω από τον ήλιο, στους βραδινούς περιπάτους και στα γέλια που γεμίζουν τις βεράντες, τις παραλίες και τις στιγμές κάτω από τον ήλιο και το φεγγάρι.
Γιατί κάποια στιγμή, πολύ αργότερα, όλοι θα καταλάβουν ότι εκείνες οι φαινομενικά «συνηθισμένες» μέρες ήταν οι τελευταίες μέρες μιας ολόκληρης εποχής…
Γράφει η Χριστίνα Γεωργίου
