Η ειδικός επικοινωνίας Penny Newton-Hurley εξηγεί γιατί τα παιδιά δεν ανταποκρίνονται και πώς να κερδίσετε την προσοχή τους.
Πολλοί γονείς έχουν την αίσθηση ότι το παιδί τους δεν ακούει ή ότι προσέχει μόνο τα μισά από όσα λέγονται. Σύμφωνα με τη σύμβουλο επικοινωνίας Penny Newton-Hurley, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα αδιαφορία ή άρνηση. Συχνά, πίσω από αυτή τη συμπεριφορά υπάρχουν λόγοι που σχετίζονται με την προσοχή, την ανάγκη για αυτονομία και τη συναισθηματική φόρτιση της στιγμής.
Στο βιβλίο της The Human Language, η ειδικός εξηγεί ότι όταν ένας γονιός κατανοεί τι συμβαίνει πραγματικά, μπορεί να επικοινωνήσει πιο καθαρά και πιο αποτελεσματικά. Ακολουθούν πέντε συχνοί λόγοι για τους οποίους ένα παιδί δεν ανταποκρίνεται άμεσα, μαζί με πρακτικούς τρόπους διαχείρισης.
Όταν το παιδί είναι απορροφημένο σε αυτό που κάνει
Τα παιδιά συχνά ζουν πολύ έντονα τη στιγμή. Αν παίζουν με φίλους, χτίζουν κάτι ή ασχολούνται με ένα παιχνίδι, η προσοχή τους είναι στραμμένη εκεί και η μετάβαση σε κάτι άλλο δεν γίνεται πάντα εύκολα.
Αυτό σημαίνει ότι μια οδηγία όπως «φεύγουμε τώρα» μπορεί να μη φτάσει πραγματικά στο παιδί τη στιγμή που λέγεται, Από τη δική του οπτική, αυτό που κάνει εκείνη την ώρα μπορεί να μοιάζει πιο σημαντικό από ό,τι ακολουθεί.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, βοηθά πρώτα η σύνδεση και μετά η οδηγία. Η προσέγγιση από κοντά, η χρήση του ονόματός του και μια σύντομη αναγνώριση του τι κάνει μπορούν να μειώσουν την αντίσταση.
- Πλησιάστε το παιδί πριν μιλήσετε.
- Ονομάστε αυτό που κάνει: «Βλέπω ότι περνάς ωραία».
- Δώστε σαφή προειδοποίηση για τη μετάβαση: «Σε πέντε λεπτά φεύγουμε».
Όταν δεν καταλαβαίνει γιατί του ζητάμε κάτι
Οι ενήλικες συχνά έχουν στο μυαλό τους όλη την οργάνωση της ημέρας: μετακινήσεις, φαγητό, διάβασμα, ύπνο. Το παιδί όμως ακούει μόνο ότι πρέπει να σταματήσει κάτι ευχάριστο, χωρίς να γνωρίζει τον λόγο.
Όταν λείπει το πλαίσιο, το αίτημα μπορεί να ακουστεί αυθαίρετο ή άδικο. Δεν χρειάζονται μακροσκελείς εξηγήσεις, αλλά μια μικρή, κατανοητή πληροφορία συχνά αρκεί για να υπάρξει μεγαλύτερη συνεργασία.
Αντί για επαναλαμβανόμενες εντολές, είναι προτιμότερο να εξηγείται σύντομα τι ακολουθεί. Για παράδειγμα, ότι χρειάζεται να φύγετε τώρα ώστε να υπάρχει χρόνος για φαγητό ή για μια απογευματινή δραστηριότητα.
- Δώστε σύντομο και ξεκάθαρο λόγο.
- Αποφύγετε να φωνάζετε την ίδια φράση ξανά και ξανά.
- Συνδέστε το αίτημα με κάτι κατανοητό για το παιδί.
Όταν η οδηγία ακούγεται υπερβολικά ελεγκτική
Τα παιδιά, όπως και οι ενήλικες, έχουν ανάγκη να αισθάνονται ότι έχουν έστω έναν μικρό βαθμό επιλογής. Φράσεις όπως «κάν’ το τώρα» ή «επειδή έτσι είπα» μπορεί να ενεργοποιήσουν αντίδραση, ακόμη κι αν αυτό που ζητείται είναι απόλυτα λογικό.
Τότε η σύγκρουση παύει να αφορά το ίδιο το θέμα, όπως τα παπούτσια ή το κλείσιμο μιας οθόνης, και μετατρέπεται σε μάχη ελέγχου. Το παιδί δεν αντιδρά πάντα στο περιεχόμενο της οδηγίας, αλλά στον τρόπο με τον οποίο δίνεται.
Τα όρια παραμένουν απαραίτητα. Ωστόσο, όπου είναι εφικτό, η προσφορά μιας μικρής επιλογής βοηθά το παιδί να νιώσει ότι συμμετέχει στη διαδικασία.
- Κρατήστε σταθερό το όριο.
- Δώστε δύο ρεαλιστικές επιλογές.
- Αποφύγετε εκφράσεις που ακούγονται απόλυτες ή τιμωρητικές.
Ένα παράδειγμα είναι να ειπωθεί: «Σε πέντε λεπτά φεύγουμε. Θέλεις να βάλεις τώρα τα παπούτσια σου ή να κάνεις μία τελευταία φορά κούνια και μετά;». Έτσι ο γονιός διατηρεί τον έλεγχο του πλαισίου, αλλά το παιδί αποκτά αίσθηση συμμετοχής.
Όταν το παιδί έχει μια άλλη ανάγκη που του φαίνεται πιο επείγουσα
Μια συμπεριφορά που μοιάζει ανυπακοή μπορεί να έχει άλλη εξήγηση. Το παιδί ίσως προσπαθεί να ολοκληρώσει κάτι που ξεκίνησε, να κρατήσει μια αίσθηση επιτυχίας ή να μη χάσει την πρόοδο που έκανε σε μια δραστηριότητα.
Αν, για παράδειγμα, βρίσκεται στη μέση ενός παιχνιδιού ή χτίζει κάτι ψηφιακά ή με τουβλάκια, η άμεση διακοπή μπορεί να του προκαλέσει έντονη ματαίωση. Από τη μία πλευρά υπάρχει η ανάγκη του γονιού να τηρηθεί το πρόγραμμα, από την άλλη η ανάγκη του παιδιού να κλείσει έναν κύκλο.
Η αναγνώριση αυτής της ανάγκης δεν σημαίνει ότι το παιδί αποφασίζει τελικά τι θα γίνει. Σημαίνει όμως ότι ο γονιός δείχνει πως καταλαβαίνει τι είναι σημαντικό για εκείνο εκείνη τη στιγμή.
Μια πιο αποτελεσματική προσέγγιση είναι να πείτε: «Καταλαβαίνω ότι θέλεις να το ολοκληρώσεις. Το φαγητό είναι έτοιμο, οπότε τι χρειάζεσαι για να σταματήσεις σε ένα καλό σημείο;». Η απογοήτευση ίσως παραμείνει, αλλά συνήθως μειώνεται η ένταση.
Όταν η συζήτηση έχει ήδη φορτιστεί συναισθηματικά
Υπάρχουν φορές που το βασικό πρόβλημα δεν είναι πια το αρχικό αίτημα, αλλά ο τόνος της συζήτησης. Η κούραση, το άγχος ή η αίσθηση ότι άλλοι παρακολουθούν μπορεί να κάνουν τη φωνή του γονιού πιο κοφτή και πιο έντονη.
Το παιδί αντιλαμβάνεται αυτή τη μεταβολή και συχνά αντιδρά αμυντικά. Τότε δημιουργείται ένας κύκλος έντασης: ο γονιός ενοχλείται περισσότερο, το παιδί κλείνεται ή αντιδρά εντονότερα και η αρχική οδηγία χάνει το νόημά της.
Όταν και οι δύο πλευρές είναι συναισθηματικά ενεργοποιημένες, η ακρόαση γίνεται πιο δύσκολη. Η προσοχή μετακινείται από αυτό που πρέπει να γίνει στη σύγκρουση την ίδια.
- Παρατηρήστε πότε η ένταση αρχίζει να ανεβαίνει.
- Χαμηλώστε συνειδητά τον τόνο της φωνής.
- Κάντε μια μικρή παύση πριν επαναλάβετε το ζητούμενο.
Σε τέτοιες στιγμές, η ήρεμη επαναφορά στο θέμα είναι συχνά πιο αποτελεσματική από την πίεση, τις απειλές ή τις φωνές. Ο στόχος δεν είναι να «κερδίσει» ο γονιός τη σύγκρουση, αλλά να μεταδώσει καθαρά το μήνυμα ώστε το παιδί να μπορέσει να προχωρήσει.
Καθημερινή επικοινωνία
Η καλύτερη ανταπόκριση δεν έρχεται πάντα από πιο δυνατές εντολές. Συνήθως προκύπτει όταν το παιδί νιώθει ότι το βλέπουν, το καταλαβαίνουν και του μιλούν με σαφήνεια.
Η σύνδεση πριν από την οδηγία, η σύντομη εξήγηση, η παροχή μικρών επιλογών και η αναγνώριση των αναγκών του παιδιού μπορούν να αλλάξουν αισθητά το κλίμα στο σπίτι. Παράλληλα, η ψύχραιμη στάση του γονιού μειώνει την πιθανότητα κλιμάκωσης.
Αν ένα παιδί δεν ανταποκρίνεται αμέσως δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι αγνοεί σκόπιμα τον γονιό του. Πολύ συχνά χρειάζεται έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης, πιο ξεκάθαρο, πιο ήρεμο και πιο κοντά στον τρόπο με τον οποίο βιώνει τη στιγμή.
Πηγή:childit.gr
