ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ
Ο πόνος χαμηλά μπροστά στη λεκάνη, στους γοφούς ή στη μέση, που δυναμώνει στις σκάλες και στο γύρισμα στο κρεβάτι, μπορεί να σχετίζεται με την πυελική ζώνη της εγκύου. Είναι μια αντιμετωπίσιμη δυσκολία και δεν χρειάζεται η γυναίκα να περιμένει τον τοκετό για να ζητήσει βοήθεια.
Η πυελική ζώνη είναι ο δακτύλιος των οστών στη βάση της σπονδυλικής στήλης. Στην εγκυμοσύνη, ο τρόπος με τον οποίο κινούνται και επιβαρύνονται οι αρθρώσεις της μπορεί να προκαλέσει πόνο. Η ενόχληση ενδέχεται να επηρεάζει το περπάτημα, το ντύσιμο ή την είσοδο στο αυτοκίνητο.
Πρώτα ξεκαθαρίζει η αιτία
Η διάγνωση χρειάζεται αξιολόγηση. Ο γιατρός ή η μαία καταγράφει πού πονά η γυναίκα, ποιες κινήσεις την επιβαρύνουν και αν υπάρχουν άλλα συμπτώματα. Μπορεί να ακολουθήσει παραπομπή για εξειδικευμένη φυσιοθεραπευτική εκτίμηση.
Ο πόνος της πυελικής ζώνης, όταν επιβεβαιωθεί ως αιτία, δεν βλάπτει το μωρό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε κοιλιακός ή πυελικός πόνος στην εγκυμοσύνη μπορεί να αποδοθεί σε αυτόν.
Ξαφνικός ή έντονος πόνος, αιμορραγία, λιποθυμική τάση, πυρετός ή δυσκολία στην αναπνοή χρειάζονται άμεση ιατρική αξιολόγηση. Δεν αντιμετωπίζονται ως απλή επιβάρυνση των αρθρώσεων.
Μικρές αλλαγές στις κινήσεις
Το κάθισμα για το ντύσιμο μειώνει τον χρόνο στήριξης στο ένα πόδι. Στην είσοδο και την έξοδο από το αυτοκίνητο μπορεί να βοηθά η διατήρηση των γονάτων κοντά μεταξύ τους. Ενα μαξιλάρι ανάμεσα στα πόδια στον ύπνο μπορεί επίσης να προσφέρει στήριξη.
Οι αλλαγές αυτές προσαρμόζονται στο σώμα και στις κινήσεις που ανακουφίζουν τη συγκεκριμένη γυναίκα. Δεν χρειάζεται να δοκιμάζει μια άσκηση που αυξάνει τον πόνο, επειδή τη βρήκε σε μια γενική οδηγία.
Η δραστηριότητα συνεχίζεται όσο είναι ανεκτή, με διαλείμματα ανάπαυσης. Η επαναλαμβανόμενη μεταφορά βάρους και οι συχνές σκάλες μπορεί να χρειαστεί να περιοριστούν. Η παρατεταμένη ακινησία, από την άλλη, δεν αποτελεί αυτόματα λύση.
Η βοήθεια προσαρμόζεται στην καθημερινότητα
Η φυσιοθεραπευτική παρέμβαση μπορεί να περιλαμβάνει συμβουλές για στάση και κίνηση, κατάλληλες ασκήσεις και, όπου χρειάζεται, βοηθήματα στήριξης. Το ζητούμενο είναι να μπορεί η έγκυος να μετακινείται με λιγότερο πόνο και να φροντίζει τον εαυτό της.
Οι περισσότερες γυναίκες με αυτή τη δυσκολία μπορούν να γεννήσουν κολπικά. Η ομάδα του τοκετού χρειάζεται να γνωρίζει το πρόβλημα, ώστε να συζητηθούν θέσεις και τρόποι στήριξης που δεν προκαλούν άσκοπη επιβάρυνση.
