
ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ
Το παιδί μπορεί να συμμετέχει στις δουλειές του σπιτιού χωρίς να τις συνδέει με απειλές και τιμωρίες. Οταν μια μικρή ευθύνη είναι σταθερή και κατανοητή, ξέρει τι περιμένει η οικογένεια από αυτό και έχει χώρο να μάθει πώς γίνεται.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το σπίτι πρέπει να λειτουργεί με ένα άκαμπτο πρόγραμμα ούτε ότι όλα τα παιδιά της ίδιας ηλικίας μπορούν να κάνουν τα ίδια. Η επιλογή ξεκινά από τις δυνατότητες του συγκεκριμένου παιδιού και από όσα μπορεί να αναλάβει με ασφάλεια.
Μία σαφής δουλειά κάθε φορά
Η οδηγία «μάζεψε επιτέλους το δωμάτιό σου» μπορεί να κρύβει πολλές διαφορετικές απαιτήσεις. Πιο συγκεκριμένο είναι να ζητήσουμε να μπουν τα βιβλία στο χαμηλό ράφι ή τα άπλυτα ρούχα στο καλάθι. Δείχνουμε πρώτα τη διαδικασία και τις πρώτες φορές την κάνουμε μαζί.
Οταν το παιδί την καταλάβει, ο ενήλικας αποσύρεται λίγο. Αν ξαναδιπλώνει αμέσως μπροστά του κάθε μπλούζα επειδή δεν έγινε όπως τη θέλει, η προσπάθεια χάνει την αξία της. Μια ντουλάπα με λιγότερο ομοιόμορφες στοίβες μπορεί να είναι αποδεκτό αποτέλεσμα της μάθησης.
Μια απλή σημείωση ή ζωγραφιά αρκεί για υπενθύμιση. Δεν χρειάζεται ένα μεγάλο σύστημα με πολλές υποχρεώσεις από την πρώτη ημέρα. Προσθέτουμε κάτι καινούργιο όταν ο προηγούμενος ρόλος έχει γίνει οικείος.
Οταν το παιδί αρνείται
Πριν αυξήσουμε την ένταση, κοιτάζουμε αν η απαίτηση είναι σαφής και εφικτή. Ενα παιδί που δεν ξέρει από πού να αρχίσει μπορεί να χρειάζεται να χωρίσουμε τη δουλειά σε δύο μικρότερα βήματα. Ενα παιδί που επιστρέφει εξαντλημένο από το σχολείο μπορεί να χρειάζεται άλλη ώρα μέσα στην ημέρα.
Η σταθερή ευθύνη δεν σημαίνει ότι αγνοούμε κάθε δυσκολία. Συμφωνούμε πότε θα γίνει η δουλειά και, αν κάτι δεν λειτούργησε, το συζητάμε συγκεκριμένα. Δεν προσθέτουμε συνεχώς καινούργιες αγγαρείες ως ποινή για έναν άσχετο καβγά.
Οσο μεγαλώνει το παιδί, μπορεί να συμμετέχει περισσότερο στην κατανομή. Δύο αδέλφια δεν χρειάζεται να κάνουν ακριβώς την ίδια εργασία για να υπάρχει δίκαιη συμμετοχή. Διαφορετική ηλικία, αντοχή ή δυσκολία μπορεί να απαιτεί διαφορετικό ρόλο, χωρίς αυτό να παρουσιάζεται ως χάρη.
Η συμμετοχή αφορά όλη την οικογένεια
Οι δουλειές δεν ανήκουν στη μητέρα, με τους υπόλοιπους να «τη βοηθούν». Ολοι χρησιμοποιούν το σπίτι και όλοι μπορούν να έχουν έναν κατάλληλο ρόλο. Δεν μοιράζουμε τις ευθύνες με βάση το φύλο και δεν παρουσιάζουμε το ίδιο καθήκον ως φυσιολογικό για το ένα παιδί και ως αγγαρεία για το άλλο.
Η προσπάθεια αξίζει συγκεκριμένη αναγνώριση: ότι τα ρούχα μπήκαν στη θέση τους ή ότι το τραπέζι έμεινε έτοιμο για το επόμενο γεύμα. Οι συνεχείς παρατηρήσεις και οι συγκρίσεις με αδέλφια δεν διδάσκουν τη διαδικασία.
Υπάρχει και σαφές όριο ευθύνης του ενήλικα. Επικίνδυνα καθαριστικά, κοφτερά εργαλεία και εργασίες σε ύψος δεν γίνονται παιδική υποχρέωση. Ούτε η καθημερινή φροντίδα μικρότερου αδελφού πρέπει να μετατρέπεται σε βάρος που στερεί από ένα παιδί τον χρόνο για σχολείο, ξεκούραση και παιχνίδι.


