ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ
Δύο παλαμάκια, μια παύση και ένα απαλό χτύπημα στους μηρούς αρκούν για να αρχίσει ένα παιχνίδι ρυθμού. Ο ένας κάνει μια μικρή ακολουθία και ο άλλος την επαναλαμβάνει. Μετά αλλάζουν ρόλους.
Το παιχνίδι συνδυάζει ακρόαση, μνήμη και κίνηση. Το παιδί χρειάζεται να περιμένει, να θυμηθεί τη σειρά και να ανταποκριθεί, χωρίς να απαιτείται μουσική εκπαίδευση ή αγορά εξοπλισμού.
Μια μικρή ακολουθία στην αρχή
Για ένα μικρό παιδί δύο κινήσεις μπορεί να είναι αρκετές. Ο ενήλικας τις κάνει αργά, αφήνει χρόνο και ακολουθεί την ανταπόκριση. Αν το παιδί αλλάξει τον ρυθμό, η νέα εκδοχή μπορεί να γίνει η επόμενη σειρά.
Σε μεγαλύτερα παιδιά προστίθεται μια παύση ή μια αλλαγή έντασης. Η ακολουθία δεν χρειάζεται να μεγαλώνει συνεχώς. Μπορεί να γίνει πιο ενδιαφέρουσα αλλάζοντας τον τρόπο εκτέλεσης, από παλαμάκια σε χτύπημα των δαχτύλων στο τραπέζι.
Οι ήχοι παραμένουν ήπιοι. Αν κάποιος ενοχλείται από έντονα χτυπήματα, επιλέγονται αθόρυβες κινήσεις ή απαλό άγγιγμα των χεριών.
Η σειρά αλλάζει τον ρόλο του παιδιού
Οταν το παιδί γίνει εκείνο που προτείνει τον ρυθμό, χρειάζεται να τον παρουσιάσει με τρόπο που μπορεί να ακολουθήσει ο άλλος. Ετσι το παιχνίδι γίνεται ανταλλαγή και όχι δοκιμασία στην οποία ο μεγάλος εξετάζει τον μικρό.
Μια άλλη εκδοχή συνδέει τον ρυθμό με μια σύντομη φράση ή με το όνομα κάποιου. Οι παίκτες μπορούν να δοκιμάσουν πώς αλλάζει ο ίδιος ήχος όταν λέγεται αργά ή γρήγορα.
Σταματά πριν κουράσει
Λίγες ευχάριστες επαναλήψεις είναι αρκετές. Αν το παιδί χάσει το ενδιαφέρον του, ο ενήλικας δεν χρειάζεται να επιμείνει μέχρι να πετύχει μια «σωστή» εκτέλεση.
Η οικογένεια μπορεί να κρατήσει έναν ρυθμό που έφτιαξε το παιδί και να τον ξαναχρησιμοποιήσει άλλη ημέρα. Δεν χρειάζεται καταγραφή, δημοσίευση ή μετατροπή της στιγμής σε παράσταση.
