ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ · ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ
Οταν ένα παιδί μιλά για εκφοβισμό, η πρώτη ανάγκη είναι να νιώσει ότι το ακούμε και το πιστεύουμε. Στη συνέχεια οργανώνουμε την επικοινωνία με το σχολείο με συγκεκριμένα γεγονότα και σαφές αίτημα προστασίας.
- Ακούμε χωρίς να ενοχοποιούμε ή να ανακρίνουμε.
- Κρατάμε περιγραφή των περιστατικών.
- Ζητάμε συγκεκριμένο σχέδιο και επόμενη επικοινωνία.
Η συζήτηση μπορεί να αρχίσει έμμεσα: ένα παιδί δεν θέλει να πάει σχολείο, χάνει συχνά πράγματα ή αναφέρει ότι «κανείς δεν παίζει μαζί του». Κανένα μεμονωμένο σημάδι δεν αποδεικνύει εκφοβισμό. Είναι όμως λόγος να ανοίξουμε χώρο για κουβέντα και να διερευνήσουμε τι συμβαίνει.
Πρώτα η ασφάλεια και η εμπιστοσύνη
Η UNICEF προτείνει να ακούμε ήρεμα, να λέμε ότι το παιδί δεν φταίει και να το διαβεβαιώνουμε ότι θα αναζητήσουμε βοήθεια. Αποφεύγουμε υποσχέσεις που δεν μπορούμε να τηρήσουμε, όπως ότι δεν θα το πούμε σε κανέναν. Εξηγούμε ποιον χρειάζεται να ενημερώσουμε και γιατί.
Δεν απαιτούμε να αντιδράσει με βία ή να λύσει μόνο του την κατάσταση. Επίσης, δεν δημοσιοποιούμε ονόματα, μηνύματα ή εικόνες άλλων ανηλίκων σε ομάδες γονέων για να κερδίσουμε υποστήριξη.
Η καταγραφή που βοηθά
Για κάθε περιστατικό σημειώνουμε
- Ημερομηνία, περίπου ώρα και χώρο.
- Τι περιγράφει το παιδί με τα δικά του λόγια.
- Ποιοι ήταν παρόντες, αν το γνωρίζει.
- Αν ενημερώθηκε ενήλικας και τι ακολούθησε.
- Τυχόν σχετικά μηνύματα ή στιγμιότυπα, φυλαγμένα ιδιωτικά.
Ξεχωρίζουμε όσα είδαμε οι ίδιοι από όσα μας μεταφέρθηκαν. Δεν συμπληρώνουμε κενά με εικασίες ούτε ζητάμε από το παιδί να επαναλαμβάνει διαρκώς την ίδια ιστορία σε πολλούς ενήλικες.
Πώς ξεκινά η επικοινωνία
Ζητάμε συνάντηση με τον υπεύθυνο εκπαιδευτικό και, όπου χρειάζεται, τη διεύθυνση. Ενα σαφές μήνυμα μπορεί να είναι: «Το παιδί μας περιγράφει τα παρακάτω επαναλαμβανόμενα περιστατικά. Θα θέλαμε να συζητήσουμε την ασφάλειά του και τα βήματα διαχείρισης του σχολείου».
Ο σχολικός οδηγός του κυπριακού Υπουργείου Παιδείας επισημαίνει την άμεση ενημέρωση του σχολείου και αποθαρρύνει την ανάληψη της διαχείρισης από τον γονέα με αντιπαράθεση προς το άλλο παιδί ή την οικογένειά του.
Πέντε ερωτήσεις στη συνάντηση
- Ποιος θα είναι το σταθερό πρόσωπο επικοινωνίας;
- Πώς θα προστατευτεί το παιδί στα σημεία όπου δυσκολεύεται;
- Πώς μπορεί να ζητήσει βοήθεια μέσα στη σχολική ημέρα;
- Ποια διαδικασία του σχολείου εφαρμόζεται;
- Πότε θα αξιολογήσουμε ξανά αν τα μέτρα λειτουργούν;
Παραμένουμε δίπλα του μετά την αναφορά
Κρατάμε σύντομη, ήρεμη επικοινωνία με το παιδί και συμφωνούμε συγκεκριμένη επανεξέταση με το σχολείο. Αν τα περιστατικά συνεχίζονται, επανερχόμαστε γραπτώς στη διεύθυνση με τις νέες πληροφορίες και ζητάμε καθοδήγηση από τις αρμόδιες εκπαιδευτικές υπηρεσίες. Σε άμεσο κίνδυνο ή τραυματισμό, προέχει η επείγουσα προστασία και η κατάλληλη βοήθεια.
Η αξία της καταγραφής δεν είναι να αποδείξει στο παιδί ότι πρέπει να γίνει «καλός μάρτυρας». Είναι να βοηθήσει τους υπεύθυνους ενήλικες να ενεργήσουν με σαφήνεια και συνέχεια.
