
ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΑΘΛΗΣΗ
Το παιδί που παίζει δεν χρειάζεται μια δεύτερη προπόνηση από την κερκίδα. Η στήριξη του γονιού μπορεί να είναι σταθερή και θετική, χωρίς συνεχείς διορθώσεις για κάθε πάσα, κίνηση ή χαμένη προσπάθεια.
Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής τονίζει ότι το ενδιαφέρον για τον αθλητισμό πρέπει να ξεκινά από το ίδιο το παιδί και ότι η αναγκαστική συμμετοχή δύσκολα υπηρετεί τα μακροχρόνια οφέλη. Η ευχαρίστηση και ο σεβασμός έχουν θέση τόσο στο οργανωμένο πρόγραμμα όσο και στο παιχνίδι της οικογένειας.
Πριν αρχίσει, ακούμε τι περιμένει
Μια χρήσιμη συζήτηση μπορεί να αφορά τι του αρέσει, ποια δυσκολία συναντά και τι θέλει να δοκιμάσει. Δεν είναι απαραίτητο ο στόχος του παιδιού να είναι η πρωτιά ή η επιλογή για κάποια ομάδα.
Στη διάρκεια του παιχνιδιού, η ενθάρρυνση δεν χρειάζεται να στοχοποιεί αντίπαλα παιδιά, διαιτητές ή συμπαίκτες. Οι διαφωνίες των ενηλίκων συζητούνται στον κατάλληλο χρόνο και χώρο, αντί να γίνονται μέρος της εμπειρίας του παιδιού στο γήπεδο.
Μετά τον αγώνα, προηγείται η δική του εμπειρία
Η ερώτηση «πώς πέρασες;» αφήνει περισσότερο χώρο από μια άμεση ανάλυση λαθών. Αν το παιδί θέλει να μιλήσει για μια δύσκολη στιγμή, ο γονιός μπορεί πρώτα να ακούσει τι συνέβη όπως το έζησε εκείνο.
Το ότι μια ομάδα κέρδισε δεν σημαίνει ότι κάθε παιδί πέρασε καλά. Αντίστοιχα, μια ήττα μπορεί να συνυπάρχει με χαρά για μια νέα δεξιότητα ή για τη συμμετοχή. Ο γονιός μπορεί να αναγνωρίσει συγκεκριμένη προσπάθεια, χωρίς να μοιράζει συγκρίσεις με τα υπόλοιπα παιδιά.
Οι γονείς έχουν επίσης λόγο να γνωρίζουν τους κανόνες επικοινωνίας, συμπεριφοράς και προστασίας του αθλητικού χώρου. Η έμφαση στη χαρά του παιχνιδιού δεν καταργεί την ευθύνη των ενηλίκων να ακούν και να αντιμετωπίζουν όσα δυσκολεύουν το παιδί.


