Υπάρχει μια στιγμή που πολλοί γονείς περιμένουν χωρίς καν να το συνειδητοποιούν.
Μπαίνεις στο δωμάτιο, το μωρό σε βλέπει και ξαφνικά το προσωπάκι του αλλάζει. Σε κοιτάζει επίμονα, χαμογελά, κουνά χεράκια και ποδαράκια ή δείχνει με τον δικό του τρόπο ότι… χάρηκε που σε είδε.
Μπορεί να μοιάζει απλώς με μια γλυκιά καθημερινή στιγμή, όμως αποτελεί μέρος της κοινωνικής και συναισθηματικής ανάπτυξης του μωρού.
Από πότε αρχίζει να συμβαίνει;
Σύμφωνα με τα αναπτυξιακά ορόσημα του CDC, ήδη γύρω στους 2 μήνες πολλά μωρά αρχίζουν να κοιτάζουν το πρόσωπο του γονιού τους, να χαμογελούν όταν τους μιλά ή τους χαμογελά και να δείχνουν χαρούμενα όταν τον βλέπουν να πλησιάζει.
Δεν σημαίνει ότι κάθε μωρό θα αντιδρά ακριβώς με τον ίδιο τρόπο ή την ίδια χρονική στιγμή. Άλλο μπορεί να χαμογελά πλατιά, άλλο να σε κοιτάζει έντονα και άλλο να αρχίζει να κινεί ενθουσιασμένο τα χέρια και τα πόδια του.
Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι σταδιακά το μωρό αρχίζει να συνδέει το πρόσωπο, τη φωνή και την παρουσία σου με κάτι οικείο και σημαντικό.
Και όσο μεγαλώνει;
Η αναγνώριση των οικείων προσώπων γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρη τους επόμενους μήνες.
Μέχρι περίπου τους 6 μήνες, το CDC περιλαμβάνει την αναγνώριση οικείων ανθρώπων ανάμεσα στα κοινωνικά και συναισθηματικά αναπτυξιακά ορόσημα που εμφανίζονται στα περισσότερα μωρά.
Έτσι μπορεί να παρατηρήσεις ότι το μωρό:
- χαμογελά περισσότερο όταν βλέπει εσένα,
- ενθουσιάζεται όταν ακούει τη φωνή σου,
- παρακολουθεί τις κινήσεις σου μέσα στο δωμάτιο,
- «συνομιλεί» μαζί σου με ήχους,
- αντιδρά διαφορετικά σε γνώριμα και άγνωστα πρόσωπα.
Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής αναφέρει επίσης ότι κατά τους πρώτους μήνες τα μωρά αρχίζουν σταδιακά να ξεχωρίζουν τα άτομα που τα φροντίζουν συχνότερα και να αλληλεπιδρούν μαζί τους με βλέμματα, χαμόγελα, ήχους και κινήσεις.
Γιατί αυτή η τόσο μικρή αντίδραση έχει σημασία;
Για έναν ενήλικα, ένα χαμόγελο όταν κάποιος μπαίνει στο δωμάτιο μοιάζει αυτονόητο.
Για ένα μωρό όμως αποτελεί μέρος μιας ολόκληρης διαδικασίας κατά την οποία μαθαίνει να παρατηρεί πρόσωπα, να αναγνωρίζει ανθρώπους και να συμμετέχει σε κοινωνικές αλληλεπιδράσεις.
Αυτές οι μικρές καθημερινές αντιδράσεις είναι ορισμένοι από τους τρόπους με τους οποίους οι γονείς μπορούν να παρακολουθούν πώς εξελίσσεται η επικοινωνία και η κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού τους.
Αν το μωρό δεν το κάνει, πρέπει να ανησυχήσεις;
Όχι απαραίτητα.
Τα αναπτυξιακά ορόσημα είναι χρήσιμοι οδηγοί και δεν αποτελούν από μόνα τους διαγνωστικό εργαλείο. Κάθε παιδί αναπτύσσεται με τον δικό του ρυθμό και μία συγκεκριμένη συμπεριφορά δεν αρκεί για να εξαχθεί συμπέρασμα σχετικά με την ανάπτυξή του.
Το CDC συνιστά στους γονείς να συζητούν με τον παιδίατρο όταν έχουν ανησυχίες σχετικά με κάποια αναπτυξιακή δεξιότητα ή όταν ένα παιδί έχει χάσει μια δεξιότητα που προηγουμένως είχε αποκτήσει.
Το σημαντικό λοιπόν δεν είναι να παρατηρείς το μωρό περιμένοντας να «περάσει ένα τεστ».
Είναι να απολαμβάνεις αυτές τις μικρές στιγμές.
Γιατί εκείνο το χαμόγελο μόλις σε βλέπει στην πόρτα μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από μια όμορφη στιγμή της ημέρας: είναι ένας από τους πρώτους τρόπους με τους οποίους σου δείχνει ότι σε γνωρίζει και χαίρεται που είσαι εκεί.
Πηγές: Centers for Disease Control and Prevention (CDC) – αναπτυξιακά ορόσημα 2 και 6 μηνών. American Academy of Pediatrics / HealthyChildren.org – κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη των βρεφών.
