Ο Παγκύπριος Σύνδεσμος Γονέων και Φίλων Παιδοογκολογικής Μονάδας τιμά και φέτος τον «Χρυσό Σεπτέμβρη», τον μήνα που είναι αφιερωμένος στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση για τον παιδικό και εφηβικό καρκίνο.
Στο πλαίσιο του «Χρυσού Σεπτέμβρη», ο Σύνδεσμος επέλεξε να δώσει φωνή στους ανθρώπους που βίωσαν και εξακολουθούν να βιώνουν αυτή τη δύσκολη διαδρομή, δημοσιεύοντας ιστορίες της «Χρυσής Κορδέλας».
Ανάμεσά τους βρίσκεται και η ιδιαίτερα συγκινητική μαρτυρία μιας μητέρας, η οποία περιγράφει όσα έζησε από τη στιγμή που η οικογένειά της βρέθηκε αντιμέτωπη με τη διάγνωση του παιδιού της.
Μέσα από τη δική της ιστορία περιγράφει τη στιγμή που η ζωή της οικογένειας χωρίστηκε, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, στο «πριν και στο μετά», αλλά και τη δύσκολη καθημερινότητα που ακολούθησε με εξετάσεις, θεραπείες, νοσηλείες, αγωνία και αναμονή.
Πάνω απ’ όλα, όμως, η μαρτυρία της υπενθυμίζει ότι πίσω από κάθε διάγνωση βρίσκεται ένα παιδί. Ένα παιδί που ακόμη και μέσα στις θεραπείες θέλει να παίζει, να ζωγραφίζει, να πηγαίνει σχολείο, να γελά, να κάνει όνειρα και να μεγαλώσει.
Μέσα από τις ιστορίες της «Χρυσής Κορδέλας», ο «Χρυσός Σεπτέμβρης» αποκτά πρόσωπο και φωνή, μεταφέροντας ένα δυνατό μήνυμα στήριξης προς τα παιδιά και τις οικογένειες που δίνουν τη δική τους μάχη με τον παιδικό και εφηβικό καρκίνο.
Αυτούσια η Ιστορία:
«Πριν από ένα χρόνο δεν ήξερα σχεδόν τίποτα για τον παιδικό καρκίνο.
Ήξερα μόνο οτι εκείνη τη μέρα θα πηγαίναμε για μια μαγνητική. Δεν πήγαμε για τον καρκίνο.
Κι όμως, μεχρι το απόγευμα η ζωή μας είχε χωριστεί για πάντα σε δύο κομμάτια. Στο πριν και στο μετά…
Έτσι μπήκαμε στο θάλαμο του Παιδοογκολογικού. Εξετάσεις, μεταγγίσεις, βιοψία, αναμονή, χημειοθεραπείες, πόνος, ακτινοθεραπεία. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά ένα παιδι που συνέχιζε να είναι παιδί. Που ζωγράφιζε, έπαιζε, έκανε βόλτες, έκανε τα μαθήματά του, μάθαινε την αλφαβήτα και τα ονόματα των φαρμάκων, μάθαινε να γράφει και παράλληλα έκανε ακτινοθεραπεία στο χεράκι.
Η ζωή δεν σταματά επειδή έχεις καρκίνο. Απλώς για λίγο αλλάζει το σκηνικό…
Μαθαίνεις να μετράς μέρες μέχρι την επόμενη χημειοθεραπεία. Μαθαίνεις να προσέχεις τον κύριο Hickman. Αρχίζεις να μετράς μικρές νίκες. Αρχίζεις να εκτιμάς αλλιώς τη ζωή.
Και έτσι, καθόλου εύκολα, οι μήνες πέρασαν.
Ο Hickman αφαιρέθηκε και η επαφή με το νερό, που κάποτε μας τρόμαζε αφού ήταν κάτι που έπρεπε να προσέχουμε, έγινε ελευθερία.
Το καμπανάκι χτύπησε, όμως η θεραπεία συνεχίζεται. Υπάρχουν ακόμη πολλοί έλεγχοι, πολλα φάρμακα, πολλές στιγμές αναμονής και ενας φόβος που δεν εξαφανίζεται. Γιατί το ταξίδι με τον καρκίνο δεν τελειώνει την ημέρα που τελειώνει η εντατική χημειοθεραπεία.
Μένει στην σκέψη που έρχεται ξαφνικά μέσα στη νύχτα. Μένει στην αναμονή ενός αποτελέσματος. Μένει στην επόμενη εξέταση…
Μαθαίνουμε να ζούμε με τον φόβο, χωρίς να του επιτρέπουμε να πάρει τις στιγμές μας.
Κανένα παιδί δεν επέλεξε αυτή τη μάχη. Κανένα παιδί δεν επέλεξε την χημειοθεραπεια, το νοσοκομείο, τον πόνο. Είναι παιδιά που αναγκάστηκαν να αντέξουν πράγματα που κανένα παιδί δε θα έπρεπε να γνωρίζει.
Κι όμως, πολλές φορές έγιναν εκείνα η δύναμη μας! Το παιδί μας μας έμαθε ότι δύναμη είναι να φοβάσαι κι ωστόσο να συνεχίζεις!
Ας μην μιλάμε μόνο για τον παιδικό καρκίνο. Ας μιλησουμε για τα παιδια που θέλουν να πάνε σχολείο, να παίξουν, να χορέψουν, να γελάσουν, να κάνουν όνειρα, να μεγαλώσουν. Πίσω απο κάθε διάγνωση υπάρχει ένα παιδί που δεν σταμάτησε ποτέ να ονειρεύεται. Αυτό είναι που πρέπει να βλέπουμε. Όχι μόνο την ασθένεια αλλά το παιδί.
Εκείνη την μερα πήγαμε για μαγνητική. Δεν γνωρίζαμε για τον καρκίνο. Πήγαμε να μάθουμε αν όλα ήταν καλά. Και από εκείνη την μέρα μάθαμε ποσό πολύτιμο είναι το “όλα καλά “.
Ένα χρόνο μετά, κοιτάζοντας πίσω υπάρχει μια στιγμή που δε θα ξεχάσω ποτέ. Η στιγμή που συνειδητοποίησα πως τον καρκίνο του παιδιου μου δεν τον άκουγα απο τους γιατρούς αλλά τον έβλεπα στο άδειο απο τρίχες κεφάλι του.
Ένα χρόνο μετά, αυτό που εύχομαι είναι να έρθει η μέρα που η κόρη μου θα θυμάται αυτή την ιστορία σαν κάτι που πέρασε οριστικά.
Μέχρι τότε, συνεχίζουμε. Μέρα με τη μέρα…βήμα με βήμα. Μαζί!»
