Δίνουμε στο παιδί τον χρόνο και τον χώρο που χρειάζεται για να δοκιμάσει, να κάνει λάθη και να ανακαλύψει τις δικές του δυνατότητες.
Όταν τα μικρά παιδιά δυσκολεύονται με μια δραστηριότητα, η αυθόρμητη αντίδραση των γονιών είναι συχνά να παρέμβουν για να τα βοηθήσουν. Ωστόσο, δίνοντάς λίγο χρόνο και χώρο στο παιδί να προσπαθήσει μόνο τους, ενισχύουμε την αυτονομία, την επιμονή και την ικανότητά του να επιλύουν προβλήματα.
Η ανάπτυξη της ανεξαρτησίας ξεκινά από την πρώιμη παιδική ηλικία και προσαρμόζεται ανάλογα με την ηλικία και τις ανάγκες κάθε παιδιού, όπως επισημαίνουν ειδικοί στην ανθρώπινη ανάπτυξη και την οικογενειακή ζωή.
Η σημασία της προσπάθειας για το παιδί
Όταν οι γονείς κάνουν ένα βήμα πίσω και επιτρέπουν στα παιδιά να αντιμετωπίσουν μικρές προκλήσεις, τα βοηθούν να αναπτύξουν δεξιότητες που θα τους φανούν χρήσιμες σε όλη τους τη ζωή. Ακόμη και από τη βρεφική ηλικία, τα παιδιά μπορούν να αρχίσουν να εξασκούνται στην επίλυση προβλημάτων μέσα από το παιχνίδι και την καθημερινή αλληλεπίδραση.
Αντί να ολοκληρώσουν μια δραστηριότητα για λογαριασμό τους, οι γονείς μπορούν να προσφέρουν λεκτικές υποδείξεις και ενθάρρυνση. Με αυτόν τον τρόπο, το παιδί εξακολουθεί να έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην προσπάθεια και μαθαίνει σταδιακά να εξετάζει διαφορετικές επιλογές.
Υποστήριξη χωρίς υπερβολική παρέμβαση
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι οι γονείς πρέπει να αφήνουν τα παιδιά να δυσκολεύονται επ’ αόριστον ή να αντιμετωπίζουν μόνα τους κάθε πρόκληση. Αν η απογοήτευση μεγαλώνει, μπορούν να προσφέρουν περισσότερη βοήθεια, για παράδειγμα δείχνοντας το κατάλληλο σχήμα ή εξηγώντας το επόμενο βήμα.
Το ζητούμενο είναι να βρεθεί η ισορροπία ανάμεσα στην υποστήριξη και στην αυτονομία. Το παιδί χρειάζεται να γνωρίζει ότι ο γονιός είναι διαθέσιμος να το βοηθήσει, αλλά και να αισθάνεται ότι μπορεί να δοκιμάσει τις δικές του λύσεις.
Το κίνητρο πρέπει να είναι εσωτερικό
Η επιστήμη της αναπτυξιακής ψυχολογίας δείχνει ότι ο εγκέφαλος των παιδιών αναπτύσσει νέες νευρικές συνδέσεις κυρίως τη στιγμή που ζορίζεται για να βρει μια λύση. Αυτό σημαίνει ότι το συναίσθημα της προσωρινής δυσκολίας ή ακόμα και της πλήξης είναι δομικά στοιχεία της ευφυΐας.
Επιπλέον, η ανάληψη προσωπικής ευθύνης από μικρή ηλικία καλλιεργεί την εσωτερική παρακίνηση, με αποτέλεσμα το παιδί να προσπαθεί για τη δική του ικανοποίηση και όχι για να εισπράξει την επιβράβευση των τρίτων.
Ένα μάθημα που ξεπερνά το παιχνίδι
Η συγκεκριμένη προσέγγιση μπορεί να εφαρμοστεί και σε μεγαλύτερες ηλικίες. Ένα παιδί που προσπαθεί να κατέβει από μια τσουλήθρα μπορεί να ενθαρρυνθεί με ήρεμες οδηγίες, αντί να το αναλάβει αμέσως ο γονιός. Αντίστοιχα, όταν προκύπτει μια διαφωνία με φίλους, οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να σκεφτεί τι συνέβη και ποιες λύσεις υπάρχουν, χωρίς να επιλύσουν οι ίδιοι τη σύγκρουση.
Κάθε μικρή ευκαιρία για ανεξάρτητη σκέψη μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης, της επιμονής και της ικανότητας του παιδιού να διαχειρίζεται δυσκολίες.
Η αυτόνομη προσπάθεια χτίζει ανθεκτικά παιδιά. Όταν οι γονείς λειτουργούν ως καθοδηγητές και όχι ως εκτελεστές, επιτρέπουν στο παιδί να αναπτύξει κρίση και προσαρμοστικότητα.
Πηγή:imommy.gr
