
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ
Πριν αποχαιρετίσουμε το παιδί στο σχολείο, του λέμε απλά πότε θα επιστρέψουμε και ποιος θα είναι μαζί του μέχρι τότε. Μια συγκεκριμένη στιγμή της ρουτίνας, όπως το τέλος του προγράμματος, μπορεί να του είναι πιο κατανοητή από έναν αριθμό στο ρολόι.
Ο αποχαιρετισμός παραμένει σύντομος και αναγνωρίσιμος. Ο γονιός δεν χρειάζεται να φύγει κρυφά για να αποφύγει την αντίδραση ούτε να επαναλαμβάνει πολλές φορές ότι «τώρα φεύγει» χωρίς να ολοκληρώνεται η διαδικασία.
Η δυσκολία δεν είναι πείσμα
Το παιδί μπορεί να στενοχωριέται αληθινά όταν αποχωρίζεται τον γονιό. Η κατανόηση αυτού του συναισθήματος διαφέρει από την υπόσχεση ότι δεν θα νιώσει ποτέ ξανά δυσκολία.
Μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι θα του λείψουμε και να επαναλάβουμε ποιο είναι το σχέδιο επιστροφής. Η ήρεμη στάση του ενηλίκου δίνει ένα σταθερό μήνυμα, χωρίς να απαιτεί από το παιδί να δείχνει χαρούμενο αμέσως.
Η συνεργασία με τον εκπαιδευτικό έχει σημασία
Ο γονιός και το σχολείο μπορούν να συμφωνήσουν ποιος θα παραλάβει το παιδί και πώς θα βοηθηθεί να περάσει στην πρώτη δραστηριότητα. Η πληροφορία για το τι συμβαίνει μετά την αποχώρηση είναι χρήσιμη: η εικόνα στην είσοδο δεν περιγράφει υποχρεωτικά όλη τη σχολική μέρα.
Η έντονη δυσφορία που διαρκεί για μεγάλο μέρος της ημέρας ή συνεχίζεται επί εβδομάδες χρειάζεται συζήτηση με το σχολείο και επαγγελματία υγείας. Δεν αρκεί να ζητούμε από το παιδί να «συνηθίσει» χωρίς να εξετάζουμε τι το δυσκολεύει.


