ΜΙΚΡΟΙ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ
Ενα πλαστικό κουτάλι, ένα μεγάλο λαστιχένιο παιχνίδι και ένα μεταλλικό κουτάλι μπορούν να γίνουν αφορμή για μια ερώτηση: ποιο θα μείνει στην επιφάνεια του νερού; Το παιδί προβλέπει και στη συνέχεια δοκιμάζει, ένα αντικείμενο κάθε φορά.
Η δραστηριότητα ταιριάζει σε παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας, με συνεχή παρουσία ενηλίκου. Χρειάζεται ένα σταθερό, ρηχό πλαστικό δοχείο με λίγο νερό και αντικείμενα καθαρά, χωρίς αιχμές, μπαταρίες ή μικρά αποσπώμενα μέρη.
Η πρόβλεψη δεν βαθμολογείται
Ο ενήλικας μπορεί να ρωτήσει τι περιμένει το παιδί και γιατί. Η απάντηση καταγράφεται με λόγια ή με ένα απλό σχέδιο σε δύο ομάδες: όσα πιστεύει ότι θα επιπλεύσουν και όσα περιμένει να βυθιστούν.
Μετά κάθε δοκιμή συγκρίνουν την παρατήρηση με την πρόβλεψη. Αν διαφέρουν, υπάρχει κάτι καινούργιο να εξετάσουν. Δεν χρειάζεται διόρθωση με τρόπο που κάνει το παιδί να νιώθει ότι απέτυχε.
Οι δοκιμές γίνονται ήρεμα, αφήνοντας το αντικείμενο στην επιφάνεια χωρίς να το σπρώχνουν στον πάτο. Ετσι είναι ευκολότερο να συγκριθεί τι συμβαίνει.
Δεν αρκεί το «βαρύ» και το «ελαφρύ»
Το βάρος από μόνο του δεν εξηγεί κάθε αποτέλεσμα. Παίζουν ρόλο το υλικό, ο όγκος, το σχήμα και ο αέρας που μπορεί να υπάρχει μέσα σε ένα αντικείμενο.
Για μεγαλύτερα παιδιά, ένα κομμάτι αλουμινόχαρτου μπορεί να αλλάξει μορφή: πρώτα μια πολύ σφιχτή μπάλα και μετά ένα ανοιχτό μικρό σκαφάκι. Η ποσότητα του υλικού μένει ίδια, αλλά αλλάζει ο χώρος που καταλαμβάνει και το νερό που εκτοπίζει. Ο ενήλικας φροντίζει να μην υπάρχουν κοφτερές άκρες και το υλικό δεν δίνεται σε παιδί που βάζει αντικείμενα στο στόμα.
Δεν είναι απαραίτητο να χρησιμοποιηθούν δύσκολοι όροι. Αρκεί να παρατηρήσουν ότι η αλλαγή σχήματος μπορεί να αλλάξει το αποτέλεσμα και να συζητήσουν τι άλλο θα δοκίμαζαν.
Το νερό αδειάζει μόλις τελειώσει
Ο ενήλικας μένει δίπλα στα παιδιά σε όλη τη δραστηριότητα. Ακόμη και μικρή ποσότητα νερού σε δοχείο μπορεί να γίνει κίνδυνος για ένα μικρό παιδί.
Το δοχείο αδειάζει αμέσως μετά και αποθηκεύεται χωρίς πρόσβαση των μικρών παιδιών σε νερό.
