ΔΙΑΤΡΟΦΗ
Ενα καινούργιο φαγητό μπορεί να μείνει στο πιάτο χωρίς να το αγγίξει το παιδί. Η πρώτη άρνηση δεν σημαίνει ότι θα το απορρίπτει για πάντα, ενώ η πίεση να το φάει εκείνη τη στιγμή μπορεί να μετατρέψει το γεύμα σε καθημερινή αντιπαράθεση.
Στην προσχολική ηλικία είναι συχνή η επιφυλακτικότητα απέναντι σε νέες γεύσεις και υφές. Αυτό που χρειάζεται να εξετάζει η οικογένεια είναι η συνολική εικόνα: πόσο ποικίλα τρώει το παιδί στον χρόνο, πώς αναπτύσσεται και αν το φαγητό συνδέεται με πόνο ή φόβο.
Το καινούργιο δίπλα στο οικείο
Μια μικρή ποσότητα νέας τροφής μπορεί να υπάρχει δίπλα σε κάτι που το παιδί ήδη τρώει. Δεν απαιτείται να αδειάσει το πιάτο για να ολοκληρωθεί το γεύμα. Η παρουσία μιας γνώριμης επιλογής επιτρέπει να φάει χωρίς κάθε μπουκιά να εξαρτάται από μια δοκιμή.
Ενα ενδεικτικό παράδειγμα είναι το βραστό κολοκυθάκι δίπλα σε πατάτα που ήδη γνωρίζει. Το πρώτο βήμα μπορεί να είναι να το παρατηρήσει ή να το αγγίξει. Η δοκιμή δεν χρειάζεται να συνοδεύεται από χειροκρότημα που κάνει την επόμενη μπουκιά εξεταστική διαδικασία.
Η ίδια τροφή μπορεί να προσφερθεί ξανά σε άλλη μέρα. Δεν υπάρχει ένας μαγικός αριθμός προσπαθειών που να ισχύει για όλα τα παιδιά και όλες τις δυσκολίες.
Ο ρυθμός των γευμάτων
Τα σταθερά γεύματα και ενδιάμεσα δίνουν στο παιδί ευκαιρίες να αισθανθεί πείνα και κορεσμό. Το συνεχές τσιμπολόγημα ή οι μεγάλες ποσότητες ροφημάτων μπορεί να επηρεάζουν την όρεξη όταν καθίσει στο τραπέζι.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αφήνεται ένα παιδί νηστικό ως τιμωρία. Ούτε ότι το γλυκό γίνεται αντάλλαγμα για να φάει λαχανικά. Οταν μια τροφή παρουσιάζεται σταθερά ως έπαθλο και μια άλλη ως υποχρέωση, το μήνυμα του γεύματος περιπλέκεται.
Πότε η δυσκολία χρειάζεται διερεύνηση
Ιατρική εκτίμηση χρειάζεται αν το παιδί χάνει βάρος, δεν ακολουθεί την αναμενόμενη ανάπτυξη, πονά όταν τρώει, δυσκολεύεται στην κατάποση ή ο κατάλογος αποδεκτών τροφών μικραίνει συνεχώς. Η έντονη αποφυγή ολόκληρων υφών ή η μεγάλη αναστάτωση στο τραπέζι επίσης αξίζουν συζήτηση.
Μια καταγραφή μερικών ημερών βοηθά να φανεί τι τρώει πραγματικά και τι δυσκολεύεται να διαχειριστεί. Δεν χρησιμοποιείται για να βαθμολογηθεί το παιδί. Δίνει στον επαγγελματία υγείας την εικόνα που συχνά χάνεται μέσα στην αγωνία ενός δύσκολου γεύματος.
Η υφή μπορεί να είναι μέρος της δυσκολίας
Μερικά παιδιά δέχονται μια τροφή τραγανή αλλά όχι πολτοποιημένη ή δυσκολεύονται όταν στο ίδιο πιάτο αναμειγνύονται διαφορετικές υφές. Η παρατήρηση αυτή βοηθά να περιγραφεί το πρόβλημα με ακρίβεια, χωρίς να αποδίδεται κάθε άρνηση σε πείσμα.
Αν ένα παιδί τρώει την πατάτα χωριστά αλλά αποφεύγει ένα φαγητό με σάλτσα, μπορεί να εξεταστεί πώς αντιδρά στα επιμέρους υλικά. Δεν χρειάζεται να κρύβονται συστηματικά οι τροφές για να αποδειχθεί αργότερα ότι τις έφαγε χωρίς να το γνωρίζει. Η εμπιστοσύνη στο τι υπάρχει στο πιάτο έχει τη δική της αξία.
Η εικόνα πέρα από ένα δύσκολο βράδυ
Η όρεξη μεταβάλλεται και μια ημέρα με λίγο φαγητό δεν περιγράφει αναγκαστικά όλη την εβδομάδα. Στην εκτίμηση μετρούν και τα ενδιάμεσα, το φαγητό στον παιδικό σταθμό και όσα προσφέρουν άλλοι φροντιστές.
Η επικοινωνία ανάμεσα στους ενήλικες βοηθά να μη δίνεται διαφορετική μάχη σε κάθε γεύμα. Αν, όμως, το παιδί έχει πολύ περιορισμένο διαιτολόγιο, δεν χρειάζεται να αποδειχθεί πρώτα ότι όλες οι οικογενειακές προσπάθειες απέτυχαν. Η έγκαιρη αξιολόγηση μπορεί να εξετάσει τη θρέψη, την αισθητηριακή δυσκολία και τυχόν οργανικό πρόβλημα, χωρίς να χαρακτηρίσει το παιδί από μία συμπεριφορά.
