ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ
Μετά από ένα χαμένο πέναλτι, ένα παιδί μπορεί να πει «δεν κάνω για ποδόσφαιρο». Μετά από ένα διαγώνισμα μπορεί να πει «είμαι χαζός». Η απογοήτευση για ένα συγκεκριμένο γεγονός γίνεται γενικό συμπέρασμα. Ο γονιός μπορεί να βοηθήσει το παιδί να δει τι συνέβη και τι θέλει να κάνει στη συνέχεια.
Πρώτα ακούμε τη δυσκολία
«Περίμενες να τα πας καλύτερα και σε πείραξε» είναι μια ακριβής απάντηση όταν το παιδί είναι ακόμη αναστατωμένο. Αργότερα, μια ερώτηση όπως «σε ποια φάση ένιωσες ότι έχασες τον έλεγχο;» μπορεί να αποκαλύψει αν το δυσκόλεψε η ίδια η προσπάθεια, μια παρατήρηση μπροστά στους άλλους ή η σύγκριση με κάποιον συμπαίκτη.
Η ανατροφοδότηση γίνεται συγκεκριμένη
Αν ένα παιδί μπερδεύτηκε σε μια γραπτή άσκηση, το «είδα ότι βρήκες τη σωστή ιδέα στην πρώτη παράγραφο» του δίνει κάτι που αναγνωρίζει. Μετά μπορείτε να ρωτήσετε ποιο σημείο χρειάζεται βοήθεια. Στην προπόνηση μπορεί να θέλει να κάνει λίγες επαναλήψεις σε μια τεχνική με τον προπονητή του ή να συμφωνήσει σε έναν μικρό στόχο για το επόμενο παιχνίδι.
Οταν όλη η εβδομάδα μοιάζει με αξιολόγηση, αφήστε χρόνο για δραστηριότητες που απολαμβάνει χωρίς αποτέλεσμα προς μέτρηση. Δώστε και παραδείγματα από τη δική σας ζωή, όπως ένα λάθος που διορθώσατε ή μια βοήθεια που ζητήσατε.
Αν η φράση ακούγεται συχνά
Σημειώστε πότε εμφανίζεται και τι ακολουθεί. Ενα παιδί που παραιτείται από αγαπημένες δραστηριότητες, αποφεύγει συστηματικά νέες προσπάθειες ή μιλά επίμονα απαξιωτικά για τον εαυτό του μπορεί να χρειάζεται επιπλέον στήριξη. Μεταφέρετε συγκεκριμένα παραδείγματα στον εκπαιδευτικό ή στον παιδίατρο, ώστε η συζήτηση να ξεκινήσει από όσα συμβαίνουν στην πράξη.
