Αρχική Εκπαιδευση - Σχολεία Μπούλινγκ ανηλίκων στην Κύπρο, από το προαύλιο στην ομαδική συνομιλία

Μπούλινγκ ανηλίκων στην Κύπρο, από το προαύλιο στην ομαδική συνομιλία

ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Ενα προσβλητικό παρατσούκλι ξεκινά στο διάλειμμα και το ίδιο βράδυ γίνεται αστείο στην ομαδική συνομιλία της τάξης. Την επόμενη μέρα το παιδί ζητά να μείνει σπίτι. Εκεί αξίζει να ρωτήσουμε τι συμβαίνει και ποιος μπορεί να το βοηθήσει πριν από το επόμενο διάλειμμα.

Τι δείχνουν οι αριθμοί για την Κύπρο

Το 7,8% των μαθητών και μαθητριών ηλικίας 11, 13 και 15 ετών στην Κύπρο δήλωσε ότι είχε δεχτεί εκφοβισμό στο σχολείο τουλάχιστον δύο με τρεις φορές τον μήνα. Το 14,4% δήλωσε ότι είχε δεχτεί διαδικτυακό εκφοβισμό τουλάχιστον μία με δύο φορές τους προηγούμενους μήνες. Τα στοιχεία αφορούν το σχολικό έτος 2021–2022. Τα δύο ποσοστά έχουν διαφορετικά όρια συχνότητας, οπότε δεν συγκρίνονται απευθείας.

Πότε το πείραγμα γίνεται εκφοβισμός

Στον εκφοβισμό υπάρχει ανισορροπία δύναμης και η επιθετική συμπεριφορά επαναλαμβάνεται ή μπορεί να επαναληφθεί. Η δύναμη μπορεί να είναι η σωματική υπεροχή, η δημοφιλία μιας παρέας ή ο έλεγχος μιας ομαδικής συνομιλίας. Για παράδειγμα, όταν πολλά παιδιά στέλνουν καθημερινά προσβλητικά μηνύματα σε έναν συμμαθητή και τον απειλούν ότι θα τον αποκλείσουν αν μιλήσει, εκείνος δυσκολεύεται να σταματήσει μόνος του αυτό που συμβαίνει.

Ακόμη και ένα μεμονωμένο χτύπημα ή μια σοβαρή απειλή απαιτεί αντίδραση. Η προστασία του παιδιού προηγείται της συζήτησης για το πώς θα χαρακτηριστεί το περιστατικό.

Τι ζητά ο γονιός από το σχολείο

Ξεκινάμε με μια ήρεμη κουβέντα. «Πότε έγινε τελευταία φορά; Ποιος ήταν εκεί; Πού νιώθεις πιο ανασφαλής;». Κρατάμε συγκεκριμένες πληροφορίες για τον χρόνο, τον χώρο και τη συμπεριφορά. Αν πρόκειται για προσβλητικά μηνύματα, κρατάμε τα αναγκαία στοιχεία ιδιωτικά και αποφεύγουμε να τα κυκλοφορήσουμε σε ομάδες γονέων.

Στη συνάντηση με το σχολείο
Ζητάμε να μάθουμε ποιος ενήλικας θα είναι το σημείο επαφής του παιδιού, ποια μέτρα θα ληφθούν στα σημεία όπου φοβάται και πότε θα επανεξετάσουμε αν τα περιστατικά σταμάτησαν.

Μια πρακτική συμφωνία μπορεί να είναι ότι το παιδί ξέρει πού να πάει αμέσως αν το περιμένουν ξανά στον διάδρομο. Την ευθύνη να εφαρμοστεί το σχέδιο την έχουν οι ενήλικες. Το παιδί χρειάζεται να ξέρει ότι έκανε καλά που μίλησε και ότι μπορεί να επιστρέψει αν κάτι επαναληφθεί.