Το μήνυμα που θέλουμε να περάσουμε είναι: «Μπορώ να ακούσω τον θυμό σου. Θα σε βοηθήσω να τον διαχειριστείς.»
Το παιδί φωνάζει, κλαίει ή κλείνει την πόρτα με δύναμη. Εσείς προσπαθείτε να κρατήσετε την ψυχραιμία σας, αλλά κάποια στιγμή ακούγεται η αυθόρμητη προτροπή: «Ηρέμησε!». Μόνο που, αντί να πέσουν οι τόνοι, η ένταση μπορεί να μεγαλώσει.
Είναι μια γνώριμη σκηνή για πολλές οικογένειες. Όταν τα συναισθήματα ξεχειλίζουν, τα παιδιά δυσκολεύονται να ακούσουν επιχειρήματα και να ελέγξουν τις αντιδράσεις τους. Εκείνη τη στιγμή, μια διαφορετική προσέγγιση μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για επικοινωνία.
«Βλέπω πόσο αναστατωμένη/ος είσαι»
Αυτή είναι η φράση μπορεί να είναι μια εναλλακτική στο «ηρέμησε». Το νόημά της είναι απλό: αναγνωρίζω ότι κάτι σε δυσκολεύει. Δεν χρειάζεται να συμφωνώ με την αντίδρασή σου για να καταλάβω το συναίσθημά σου. Η αναγνώριση αυτή δεν σημαίνει ότι αλλάζουμε την απόφασή μας ή επιτρέπουμε κάθε συμπεριφορά. Η σύνδεση με το παιδί και τα σταθερά όρια μπορούν να συνυπάρχουν.
Γιατί το «ηρέμησε» δεν βοηθά πάντα;
Στην κορύφωση ενός ξεσπάσματος, το παιδί μπορεί να δυσκολεύεται να σκεφτεί ευέλικτα, να βρει λύσεις ή να συγκρατήσει μια παρόρμηση. Το «ηρέμησε» προσθέτει μια απαίτηση, χωρίς απαραίτητα να του δείχνει πώς θα την εκπληρώσει. Μπορεί επίσης να ακουστεί σαν κριτική: «Αυτό που νιώθεις είναι υπερβολικό». Έτσι, στην αρχική απογοήτευση προστίθεται η αίσθηση ότι κανείς δεν το καταλαβαίνει.
Ένα ξέσπασμα σπάνια είναι η κατάλληλη στιγμή για μεγάλη διάλεξη. Οι εξηγήσεις για το τι έγινε λάθος και τι θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά είναι προτιμότερο να περιμένουν.
Στην αρχή, χρησιμοποιήστε λίγες λέξεις: «Είμαι εδώ», «Αυτό σε δυσκόλεψε πολύ» ή «Θα μιλήσουμε όταν ηρεμήσουμε λίγο». Παραμείνετε διαθέσιμοι, χωρίς να απαιτείτε άμεση απάντηση. Αν το παιδί θέλει λίγη απόσταση, μπορείτε να την προσφέρετε, εφόσον είναι ασφαλές. Όταν υποχωρήσει η ένταση, επιστρέψτε στο περιστατικό. Τότε υπάρχει περισσότερος χώρος για να ακούσει, να εξηγήσει και να σκεφτεί την επόμενη φορά.
Βοηθήστε το να βρει τις λέξεις
Ο θυμός δεν είναι πάντα το μόνο συναίσθημα πίσω από μια έντονη αντίδραση. Μπορεί να υπάρχει απογοήτευση, ντροπή, φόβος ή αίσθημα αδικίας. Δοκιμάστε μια προσεκτική παρατήρηση: «Μήπως απογοητεύτηκες που τελείωσε το παιχνίδι;». Αφήστε το παιδί να σας διορθώσει. Στόχος είναι να καταλάβετε την εμπειρία του, όχι να αποφασίσετε εσείς τι νιώθει.
Με μεγαλύτερα παιδιά και εφήβους, κρατήστε τη γλώσσα φυσική: «Ακούγεται σαν να σε ενόχλησε πολύ» ή «Ένιωσες άβολα μπροστά στους φίλους σου;». Ύστερα, σταματήστε και ακούστε. Αργότερα μπορείτε να ρωτήσετε: «Τι θα ήθελες να κάνεις γι’ αυτό;», δίνοντάς τους χώρο να αναζητήσουν λύσεις.
Η δική σας ένταση μετράει
Όταν το παιδί ανεβάζει τη φωνή, είναι εύκολο να την ανεβάσουμε κι εμείς. Η αμηχανία, η βιασύνη και η εξάντληση κάνουν την ψυχραιμία δυσκολότερη. Χρειάζεται ωστόσο να προσπαθήσουμε να είμαστε πιο ήρεμοι από το παιδί. Χαμηλώστε λοιπόν τη φωνή, επιβραδύνετε και πάρτε μια ανάσα πριν απαντήσετε. Αν παρασυρθείτε, μπορείτε αργότερα να το αναγνωρίσετε: «Φώναξα κι εγώ. Θα προσπαθήσω να το χειριστώ διαφορετικά την επόμενη φορά.»
Πηγή:imommy.gr
