Υπάρχουν στιγμές που ένας ήχος μπορεί να κουβαλά μέσα του χρόνια αγωνίας, φόβου, πόνου, αλλά και τεράστιας δύναμης. Για τον 11χρονο Γιάννη και την οικογένειά του, ο ήχος από το καμπανάκι σηματοδότησε μια στιγμή που περίμεναν για τέσσερα ολόκληρα χρόνια.
Ο Γιάννης ήταν μόλις 7 ετών όταν διαγνώστηκε με λευχαιμία. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε για τον ίδιο και την οικογένειά του μια δύσκολη διαδρομή, γεμάτη νοσοκομεία, χημειοθεραπείες, αγωνία και φόβο.
Τον περασμένο Ιούνιο έκανε την τελευταία του χημειοθεραπεία και σήμερα, στα 11 του χρόνια, έφτασε η πολυπόθητη στιγμή να χτυπήσει το καμπανάκι, έχοντας στο πλευρό του τους ανθρώπους που έζησαν μαζί του κάθε βήμα αυτής της πορείας.
Με λόγια γεμάτα συγκίνηση, η μητέρα του περιγράφει όσα βίωσε η οικογένεια αυτά τα τέσσερα χρόνια και, πάνω απ’ όλα, τη δύναμη που τους έδειξε ο ίδιος ο Γιάννης:
«Όταν στα 7 του χρόνια ακούσαμε τη λέξη “λευχαιμία”, ο κόσμος μας γκρεμίστηκε. Για 4 ολόκληρα χρόνια, η ζωή μας έγινε οι διάδρομοι του νοσοκομείου, οι χημειοθεραπείες, η αγωνία, ο φόβος και τα δάκρυα που κρύβαμε για να είμαστε δυνατοί μπροστά του. Όμως ο γιος μας αποδείχτηκε πιο δυνατός από όλους μας. Πάλεψε σαν αληθινός γίγαντας».
Η στιγμή που περίμεναν τόσο πολύ έφτασε με το χτύπημα της καμπάνας.
«Αυτός ο ήχος δεν είναι απλά ένα καμπανάκι. Είναι η λύτρωση. Είναι η απόδειξη ότι το σκοτάδι νικήθηκε και η παιδική του ηλικία επιστρέφει. Τα κατάφερες, παλικάρι μου».
Μέσα στη δική της χαρά, η οικογένεια δεν ξέχασε τα παιδιά που εξακολουθούν να δίνουν τη δική τους μάχη. Όπως έγραψε χαρακτηριστικά η μητέρα του Γιάννη, «σήμερα χτυπήσαμε το καμπανάκι και για όλα τα παιδιά που μάχονται εκεί έξω».
«Γιάννη μας, είμαστε πολύ χαρούμενοι και περήφανοι για σένα. Για τη δύναμη, την υπομονή και το θάρρος σου. Για την επιστροφή σου σε όσα σου έλειψαν, σε όσα στερήθηκες και σε όσα αγαπάς. Να απολαμβάνεις κάθε στιγμή!»
