Στο πλαίσιο της σειράς «Ιστορίες της Χρυσής Κορδέλας», ακόμη μία μητέρα μοιράζεται τη διαδρομή της οικογένειάς της από τη στιγμή που άκουσε τη διάγνωση που άλλαξε τα πάντα: το παιδί της είχε όγκο στον εγκέφαλο.
Ακολούθησαν δύο χρόνια γεμάτα χειρουργεία, θεραπείες, νοσοκομεία, εξετάσεις, αγωνία και φόβο. Μέσα σε αυτή τη δύσκολη πορεία, όμως, ήταν ο ίδιος ο μικρός που πολλές φορές έδινε δύναμη στους γονείς του, συνεχίζοντας να χαμογελά και να παραμένει παιδί ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές.
Η στιγμή που χτύπησε το καμπανάκι μετά την τελευταία χημειοθεραπεία συμπύκνωσε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα όλα όσα είχε περάσει η οικογένεια. Δεν σήμανε ότι εξαφανίστηκε ο φόβος, αλλά αποτέλεσε έναν μεγάλο σταθμό σε μια πορεία που τους έμαθε να βλέπουν διαφορετικά ακόμη και τις πιο απλές στιγμές της καθημερινότητας.
Και αν η μητέρα μπορούσε σήμερα να επιστρέψει στην πρώτη ημέρα της διάγνωσης, ένα πράγμα θα έλεγε στον τότε εαυτό της: «Δεν ξέρεις ακόμα πόσο δυνατός είναι ο μικρός σου!»
Αυτούσια η ιστορία:
Ιστορίες της χρυσής κορδέλας
«Δεν ξέρεις πόσο δυνατός είναι ο μικρός σου!
Η ζωή μας μοιράστηκε στα δύο.
Η ζωή μας άλλαξε τη μέρα που ακούσαμε πως το παιδί μας έχει όγκο στον εγκέφαλο.
Μέχρι τότε ήμασταν απλώς μια οικογένεια που έκανε σχέδια, γελούσε, γκρίνιαζε για τα καθημερινά και πίστευε πως ολα ήταν δεδομένα.
Και ξαφνικά όλα κατέρρευσαν! Ξαφνικά κληθήκαμε να βαδίσουμε ένα δρόμο που δεν είχαμε διαλέξει.
Χειρουργείο στη Γερμανία, επεμβαση,θεραπείες, νοσοκομεία, αμέτρητες εξετάσεις, πρωτόνια χημειοθεραπείες.
Κάποιες μέρες βυθισμένοι στην ανυμποριά, το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να κρατάμε το χέρι του και να λέμε «κάνε λίγο κουράγιο ακόμα…».
Κι εκείνος συνέχιζε να μας δείχνει πώς είναι να παλεύεις χωρίς να χάνεις το παιδί μέσα σου, πως η παιδική ψυχή μπορεί να χωρέσει απίστευτη δύναμη.
Μας χάριζε χαμόγελα τις μέρες που εμείς δυσκολευόμασταν να χαμογελάσουμε. Μας έδινε κουράγιο χωρίς να το γνωρίζει.
Κι ο χρόνος, που φάνταζε ατελείωτος, περνούσε γεμάτος αγωνία, απόγνωση και πόνο…
Μέχρι που ήρθε η ώρα για το τελευταίο φάρμακο, την τελευταία χημειοθεραπεία, η ώρα που περιμέναμε τόσο καιρό. Ήρθε η ώρα για να κτυπήσουμε το καμπανάκι…
Δεν περιγράφεται με λόγια τι σημαίνει για έναν γονιό να ακούει αυτόν τον ήχο μετά από όλα όσα έχει περάσει το παιδί του, μετά από όσα έζησε ολόκληρη η οικογένεια.
Δύο χρόνια χώρεσαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Δύο χρόνια πέρασαν μπροστά στα μάτια μας. Φόβος, πόνος, αγωνία, ελπίδα, αισιοδοξία… Και πάνω απ’ όλα, ο μικρός μας!
Τίποτα όμως δεν τελείωσε εκείνη τη μέρα, τίποτα δεν ήταν εύκολο.
Ο φόβος και η ανασφάλεια δεν εξαφανίζονται.
Σήμερα όμως ξέρουμε κάτι που πριν δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε. Ξέρουμε πόσο πολύτιμη είναι μια απλή, συνηθισμένη μέρα, πόσο όμορφη είναι η καθημερινή ρουτίνα.
Ένα πρωινό χωρίς νοσοκομείο.
Μια βόλτα.Ένα παιχνίδι.Ένα χαμόγελο. Μια αγκαλιά.
Αυτά που κάποτε θεωρούσαμε μικρά και ασήμαντα, σήμερα είναι για εμάς τεράστια.
Κι αν μπορούσα να γυρίσω πίσω στον χρόνο, θα αγκάλιαζα εκείνη τη μαμά που ήμουν την πρώτη μέρα της διάγνωσης και θα της έλεγα: «Δεν ξέρεις ακόμα πόσο δυνατός είναι ο μικρός σου!»
Το παιδί μας δεν μας έμαθε μόνο να παλεύουμε, μας έμαθε να αγαπάμε πιο δυνατά, να λέμε «σ’ αγαπώ» χωρίς λόγο. Να ελπίζουμε ακόμα κι όταν φοβόμαστε, να χαιρόμαστε τις στιγμές, να μην αναβάλλουμε τις αγκαλιές.
Μας δίδαξε πώς ένα παιδί δεν είναι ο καρκίνος του. Είναι το γέλιο του, τα όνειρά του, οι σκανταλιές του. Είναι όσα θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει.
Δεν ξέραμε πόσο δυνατός είναι ο μικρός μας…
Εμείς θα συνεχίσουμε να περπατάμε δίπλα του, όπως κάναμε από την πρώτη μέρα, με πίστη, ελπίδα και αγάπη. Μέχρι να έρθει η μέρα που θα μπορούμε να πούμε «πέρασε»!
Για το παιδί μας, για όλα τα παιδιά. Για όλες τις οικογένειες που παλεύουν.
